Herkesin kendini en çok yorulan sandığı bir dünyada yaşıyoruz. Herkes çalışıyor, herkes yoruluyor ve herkes herkesten daha başarılı, azimli, çalışkan, dayanıklı, güçlü vs. Kimsenin kimseyi hoşgöremediği, hoşgörmeye kalktığı zamanda çözümü kaçmakta bulduğu bir dünyada yaşıyoruz. Seslere dayanılmayan, kelimelerin gizlenemediği, sabrın uzaklardan el salladığı hızla akan zamanların içinde kayboluyoruz. Ve tüm bunların dahilinde ve haricinde dolaşırken sessizce, öyle güçlü bir çığlık yükseliyor ki içimden daha da çok susuyorum. Sanırım her geçen gün kaçmaya biraz daha alışıyorum. Her geçen gün beni yalnızlığa ve bencilliğe sürükleyen bu çağın içinde doğduğuma daha çok lanet okuyor ve inadına bu çağın içinden akıp gidiyorum onun toprağıyla kararak özümü. Varolanların yokluğundan dert yananlara üzülüyor ve yokolan ve fakat var ettiklerimizin özlemini duyuyorum.

Gitmek istiyorum!

Her geçen gün daha çok korkuyorum ve her geçen gün korkularımdan cesaret buluyorum. Yoruluyorum, yoruldukça koşuyorum. Güçlü müyüm? Belki !

Ve evet gitmek istiyorum!

Gitmek özgürlüğüm, özgürlüğüm sanatım olacaksa gitmek istiyorum!